Mevrouw belt op zondagavond naar 112: “Mijn man ademt niet meer!”
Na zes minuten arriveren twee ambulances, vier man verpleegkundig personeel met alle materieel dat nodig is. Applaus!

Mevrouw doet de deur open en ze vragen waar ze haar man kunnen vinden. “In de slaapkamer op bed.” Ze lopen direct door en komen de slaapkamer binnen.
Verbazing.
“Uw man ligt niet op bed, waar is hij dan?”

Mevrouw kan dit niet zeggen, want volgens haar ligt hij op bed. Ze vertelt… Haar man zat bij haar in de woonkamer op een stoel en kreeg een hartaanval. Meneer ging op bed liggen en nu ademt hij niet meer.

Mevrouw is dementerend en heeft periodes dat ze hallucineert. Terwijl het ambulancepersoneel een leeg bed ziet, ziet mevrouw haar man daar liggen. En hij ademt niet meer. Wat beangstigend moet dat voor haar zijn.

Voordat het ambulancepersoneel er even rustig bij gaan zitten, hebben ze natuurlijk eerst het hele huis onderzocht. Ze zien het rapportageboek van de thuiszorg liggen en bellen met de verpleegkundige die deze zondagavond dienst heeft. Dan blijkt: mevrouw haar man is jaren geleden overleden. Ze was al vroeg weduwe. Het is verdrietig dat ze dit opnieuw moet meemaken.

Zolang mevrouw mooie dingen hallucineert (wat regelmatig gebeurt) is er natuurlijk niets aan de hand. Een kleinkind dat speelt in de woonkamer… Haar dochter die op visite is…

Maar 112 bellen, dat is niet handig. Verwarrend en beangstigend bovendien.

Mevrouw krijgt iets rustgevends en de volgende dag worden huisarts en de geriatrisch verpleegkundige ingeschakeld. Ze wil nog zo graag thuis blijven wonen, maar de vraag is hoe lang dit nog te accepteren is.