Afgelopen maandag hadden we een teamvergadering. Eén keer in de maand maken we de balans op van de afgelopen tijd, maken we nieuwe afspraken, kunnen zaken die spelen rondom cliënten worden ingebracht. Het is ook een moment waarop we even kunnen klagen.

‘Mijn route is veel te druk’, ‘Ik kom niet bij mijn vaste cliënten, als ik steeds zorgvragers van andere routes over moet nemen’, ‘Cliënten klagen erg over zoveel verschillende medewerkers’, ‘Invallers lezen het zorgplan niet goed, er worden dingen vergeten’.

Vorig jaar zijn we een verandertraject ingegaan. We willen werken met kleinere teams. We maakten daarvoor een plan en veranderden roosters. Het grootste verschil is dat verpleegkundigen en verzorgenden nu samenwerken in plaats van dat ze in twee verschillende teams aan het werk zijn. Dat zou voor meer continuïteit en kwaliteit gaan zorgen. Zeker: we merken al verschil. Maar het gaat nog niet helemaal goed.

Natuurlijk is het vakantie geweest en hebben we gewerkt met veel invallers. Maar daarvóór was het ook niet oké. Er is ziekte in het team, soms langdurig. Van de achterblijvers wordt veel gevraagd. De meer complexere cliënten moeten worden overgenomen door vaste medewerkers. Dat betekent dat medewerkers vaak niet naar hun ‘eigen’ cliënten kunnen. De thuiszorg heeft niet een x-aantal kamers, we zijn geen verzorgingstehuis. We zijn afhankelijk van aanmeldingen en die hebben we niet zelf in de hand. Er is een stilzwijgende regel dat we niet zomaar een ‘wachtlijst’ hanteren. Dus soms zijn er weken dat we het bijna niet aankunnen en dan weer weken dat het rustig is. We gaan mee op de golven van de aanvragen. Dat betekent continu flexibel zijn, aanpassingen in de routes en overleg.

Soms lijkt het alsof we niets doen aan de ‘klachten’ van medewerkers. Maar dat is niet waar. Elke dag kijken we weer naar hoe het beter kan. Dat probeer ik uit te leggen aan de collega’s. We accepteren niet zomaar dat er geen continuïteit is, en we willen echt dat cliënten hun vaste medewerkers zien.

Toch wordt er dan gezegd: ‘Bah.. ik kan dat woord continuïteit niet meer horen, er is nog niets veranderd’.

Even word ik boos (in mezelf). Maar dan denk ik: ‘Houd alsjeblieft niet op met klagen, want stel je voor dat we het eens zouden accepteren!’. Dus luister ik verder.