Meneer is ernstig ziek en moet twee keer in de week vanuit Groningen naar Amsterdam voor een behandeling in het AMC. Hij is aan het vechten om te (over)leven. En dan… wordt de taxi niet vergoed. Twee keer in de week tweehonderd kilometer heen en tweehonderd kilometer terug. En wat doet meneer? Hij gaat met de trein. Stelt u zich eens voor: drie uur heen en drie uur terug. Een intensieve behandeling tussendoor. Lopen van en naar de trein, van en naar de bus. En dan de vermoeidheid die door deze ziekte aan je lichaam vreet.

Meneer is aan het strijden om te leven… voor zijn vrouw… voor hemzelf. Hij is de strijd aan het verliezen, langzaamaan. Nee, dat ligt niet aan zijn wilskracht, die is groot. Zo groot.. dat we nog niet durven te praten over ‘andere tijden’. Deze kracht overheerst nog de realiteit. Wachten moeten we… tot meneer eraan toe is om te praten over een ander soort moed. Een andere strijd. Om los te laten.

Meneer vertelde me vandaag dat hij weer met de taxi gaat. De vergoeding was toch rond gekomen. Hoe…? Misschien de mazen in de regelgeving.. een begripvol persoon aan de telefoon? Ik weet het niet. Maar dit was de eerste keer dat ik met een glimlach bij hem wegging. Ik zag hem in mijn gedachten rustig in de taxi stappen, zijn vermagerd hoofd tegen de hoofdsteun leggen en zijn ogen dichtdoen.