Ik weet hoe hard er vaak gewerkt wordt in de zorg. En hoe moeizaam het soms ook gaat. Maar we helpen onze cliënten met passie en met zorg. Dat merk ik onder mijn collega’s het meest wanneer we elkaar even zien en elkaar bijpraten.

‘Hoe gaat het met mevrouw de Jong, is meneer de Vries al weer thuis?’

‘Wat erg dat mevrouw overleden is, net nu ze een week geleden verhuisde naar het verzorgingstehuis. Ze had daar nog zo’n goede tijd kunnen hebben met haar man.’

‘Ik maak me zorgen om mevrouw, ze is zo benauwd en de huisarts neemt haar klacht niet echt serieus. Mevrouw wil nog zo graag.’

‘Meneer heeft na 24 jaar zijn zoon weer gezien. Wat een feest na al die bitterheid van de afgelopen jaren. Meneer kan niet anders dan glimlachen. Heerlijk.’

‘Mevrouw is stervende, maar er mag niet over de dood gepraat worden. Ik vind dat zo moeilijk, ik sta zo machteloos.’

Wanneer we zo met elkaar praten over onze cliënten, dan is dat met respect en omdat we graag zorgen. Op het moment dat we bij hen binnenstappen, worden we deels verantwoordelijk voor hun welzijn. Soms tijdelijk, soms langdurig, soms tot het sterven. We hebben te maken met de hele mens. Dat is een uitdaging, maar maakt het vak juist ook zo ontzettend leuk. Die passie zie ik bij mijzelf en zeker ook bij mijn collega’s.

Hoe kan het dan dat er toch zoveel mis gaat in de zorg? Hoe kan het dan dat er zoveel verdrietige dingen gebeuren? Familieleden zoeken televisieprogramma’s op om hun probleem met de zorg te laten zien. In tijdschriften en opiniebladen wordt de zorg onder de loep genomen. En het is niet altijd mooi wat er gebeurt. Zo vaak zie ik schrijnende voorbeelden voorbij komen. En natuurlijk hebben verhalen twee kanten. Maar het is helaas wel vaak waar: dat zorg niet goed gaat.

Wanneer ik naar mijn collega’s luister, naar hun passie, hun zorg: dan begrijp ik het niet. Dan begrijp ik niet dat er ook andere verhalen zijn. Ben ik een idealist en kan de zorg gewoon niet goed (genoeg) zijn?