Professionalisering van de zorg, innovatie, veranderprocessen en budgetbewaking. Ik ben verpleegkundige, en daar blijken dit soort zaken tegenwoordig bij te horen. Dat wist ik al een poosje maar afgelopen week werd dit nog eens extra duidelijk. Ik en mijn collega-wijkverpleegkundigen werden gecoacht om deze begrippen in de praktijk te brengen. We moeten namelijk een gezond bedrijf blijven. Een uur en vijftien minuten hebben we die dag gesproken over hoe we als beroepsbeoefenaren onze competenties (vermogens) nog beter kunnen aanspreken en gebruiken. Met als doel de ‘productiviteit’ van het werken verhogen.

Overigens: dit uur en vijftien minuten waren ‘niet productief’.

En dan was er ook die ene cliënt waar ik die dag voor mocht zorgen. Ik kom een huis binnen vol met mensen. Mevrouw is er net komen wonen en ze geniet van een vol huis met kinderen en kleinkinderen. Ze kan niet goed meer lopen en zichzelf niet meer verzorgen. Ik help haar met douchen en ze kletst me de oren van mijn hoofd. Over vroeger, over nu. Ik geef haar wat extra tijd onder de douche, want al zittend op de douchestoel geniet ze van het warme water. Ondertussen sta ik ‘niets te doen’, maar wel te luisteren naar haar verhalen.

Als ik weg ga, kijk ik even op mijn telefoon. Daarop staat de tijd geregistreerd die ik voor de zorg nodig had. Een uur en een kwartier ben ik binnen geweest, want.. o, ja.. mevrouw had ook nog een wond die aandacht nodig had. Vijftig minuten persoonlijke verzorging en vijfentwintig minuten verpleging. Naast het plezier wat ik had, was dit natuurlijk wel ‘productie’.

Het lijken twee tegenstellingen: ‘zorgen’ en ‘productie’. Het zit het me soms in de weg als verpleegkundige, maar als beroepsbeoefenaar moeten we hiermee aan de slag. ‘Werken met zorg’ is het motto van Thuiszorg Groningen. Zeg dit motto hardop een flink aantal keren en je hoort steeds weer iets anders. Werken met zorg is ook elke dag anders. Zorgen voor het bedrijf hoort daar nu eenmaal bij.