De afgelopen weken heb ik gefrustreerd en bezorgd rondgelopen op mijn werk. Een geëscaleerde situatie bij een cliënt vroeg alle aandacht van mij en van mijn betrokken collega’s. De afgelopen maanden hebben we met veel aandacht en betrokkenheid gezorgd dat meneer zo goed en zo veilig mogelijk thuis kon zijn. Totdat het echt niet meer kon.

Maar voordat je zover bent de keuze te maken om je vader te laten opnemen… dat geeft verdriet en kost tijd. Loslaten heet dat. Voor ons betekende dat veel geduld en op de grenzen van ons kunnen zorg verlenen. Dat is lang schipperen: wat kunnen we wel doen, wat niet? Wat is onze verantwoordelijkheid en waar begint de verantwoordelijkheid van de betrokken familie? Mag het nog thuis? Is het nog veilig genoeg? Krijgt meneer zo wel de warme zorg die hij zo nodig heeft? Ben ik nog professioneel als ik maar ‘ja’ blijf zeggen.. ‘het kan nog wel even, totdat u er aan toe bent?’ Ongeduldig was ik wel, en dat voelde de familie zeker. ‘Jij vindt dat het niet meer kan hè, Froukje.’ Dan zei ik: ‘niet omdat ik het niet meer wil, maar omdat ik meneer zoveel meer gun dan wij hem kunnen geven.’

De laatste weken kon ik het ook niet meer loslaten. Er was op mijn werk geen andere casus die zoveel aandacht vroeg. Zelfs in mijn slaap was ik ermee bezig. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. Communicatie was erg belangrijk. De lijnen met familie open en goed blijven houden, andere hulpverleners blijven betrekken, feedback vragen van collega’s. En heel belangrijk: mijn collega’s, die er elke dag kwamen om meneer in alles te helpen, ondersteunen en complimenteren. Zo waardevol en gerustellend (BEDANKT)!

Het kan soms gebeuren dat je werk ‘je opvreet’ en ‘leegzuigt’. Soms moet een situatie eerst helemaal fout lopen voordat hij kan veranderen. Afgelopen week is meneer opgenomen en het gaat goed met hem. Met zijn familie ook. Het was het waard.