Ik ontmoette Anna een aantal jaren geleden in Zuid-Afrika. Ik werkte hier samen met locale verpleegkundigen en verzorgenden in een hospice waar stervende aidspatiënten hun laatste dagen ‘verzorgd’ doorbrengen. En Anna had een droom… Ze wilde een huis waar oude mensen verzorgd konden worden. Ik herkende haar droom. Want dat is ook de mijne… Maar ik vond haar droom ook erg ‘groots’, want armoede speelt een grote rol in haar situatie.

Met bewondering en een gevoel van trots las ik een nieuwsbrief van een andere werker uit dit gebied. Daarin stond:

“Anna , van het hospice Nakekela (betekent ‘zorg’ in het Zulu), is begonnen met het opzetten van een tehuis voor ouderen. Hier is zeer grote behoefte aan, want er is in de wijde omtrek nergens enige zorg voor oudere mensen. Ze heeft inmiddels de beschikking over een huis, waar nu 22 bewoners verzorgd worden. Wij hebben grote bewondering voor Anna. Naast haar werk bij Nakekela heeft ze ook een gezin met vijf opgroeiende kinderen en een echtgenoot die geen werk heeft.”

En ook dit stond in de brief:

”Een jongeman lag in een achterafhokje op de grond, kon niet praten, werd nauwelijks verzorgd en kon ook niets anders dan liggen, hij was lichamelijk en geestelijk ernstig gehandicapt. Niemand wilde voor hem zorgen toen zijn moeder stierf. Anna heeft ook deze jongen opgenomen en na een paar weken kan hij zich goed bewegen, kan zelfs al staan, hij lacht en praat en heeft het geweldig naar z’n zin..”

Ik heb collega’s overal in de wereld. Waar je ook komt, overal wordt gezorgd voor kwetsbare groepen, voor zieken, voor ouderen. Harde werkers die blijven vechten voor idealen en goede zorg. Ik ben trots dat ik deel uitmaak van deze grote groep dromende en zorgende mensen. Wordt vervolgd…