Vorige week kreeg ik een telefoontje. Meneer belde en vertelde de zorg die wij geven, te willen beëindigen. Hij is nog niet hersteld en zou onze hulp nog meer dan goed kunnen gebruiken. En hij heeft absoluut nog recht op zorg.

Meneer vertelde me dat hij erg blij is met de zorg die hij gekregen heeft. De zorg die zo nodig was én is. Maar.. hij kreeg bericht van het Centraal Administratie Kantoor uit Den Haag. Zijn eigen bijdrage voor het krijgen van AWBZ-zorg is zodanig hoog dat hij genoodzaakt is de zorg stop te zetten. Hij kan het simpelweg niet betalen. Dat is de reden, zei meneer. De enige reden. We hebben het hier niet over een paar tientjes. En ik begrijp heel goed, na het horen van het bedrag, dat meneer de zorg per direct gaat stoppen.

Ik vind het verdrietig. En meer dan dat. Hij heeft de zorg nog zo nodig, en zijn vrouw ook. Meneer en zijn vrouw verzekerden mij dat ze het gaan redden, op een of andere manier… met veel inzet van mantelzorg.

Dit is in het klein, wat we in het groot ook zien. Dat geld bepaalt wie wel en wie geen zorg krijgt. Dat bezuinigingen en eigen bijdragen bepalen of je zorg kunt krijgen. Het gaat om de rekensommen, niet om de aard van je ziek zijn. Meneer en zijn vrouw zijn nog jong, maar lopen nu al tegen de grenzen van de gezondheidszorg aan.

Voor meneer en mevrouw is dit is hun tweede ervaring met de zorg. Hun eerste ervaring… dat waren wij. En die was goed. Wat jammer dat wij de tijd niet meer krijgen.