Mevrouw had de diagnose gekregen dat ze niet meer beter werd. Er groeide een tumor in haar buik en er was geen kans meer op genezing. Ze leefde door zoals ze dat altijd deed, maar wachtte ook tot ze zieker zou worden.

We voerden met mevrouw gesprekken over de zorg die ze kon krijgen wanneer ze in de laatste fase van haar ziekte zou komen. Ook hadden we intensief contact met haar zoon, die wat verder weg woonde. Hij kwam een paar keer per week langs en vertelde ons dat, als de tijd kwam, hij bij zijn moeder wilde gaan slapen. Zij had namelijk de wens om thuis te sterven, en dat zou zonder mantelzorg niet lukken.

We wachtten, samen met mevrouw. Ze was sterk en positief. Soms ook ongeduldig. Want wachten was niet altijd leuk. Ze begon alvast met uitdelen van haar spulletjes. Haar zoon stak daar op een gegeven moment een stokje voor, toen er bijna geen bestek meer te vinden was in huis.

Ze nam afscheid van haar kleinzoon, toen die op vakantie ging. Ze zei: ‘Misschien ben ik er wel niet meer als je terugkomt’. Dat was emotioneel, maar na twee weken kon ze toch haar kleinzoon weer ontmoeten. Zwaar was dat voor haar… wachten. Het niet weten…

En toen kreeg ik op een dag om vijf uur een telefoontje. Het was haar zoon. ‘Mijn moeder heeft veel pijn, ik ga nu naar haar toe… maar ik ben er nog niet’. Dus ging ik naar haar toe. Binnen zag ik haar op bed liggen. Het was begonnen, dat was direct duidelijk. De dokter kwam en gaf mevrouw een injectie tegen de pijn. Na tien minuten kon ze zich wat ontspannen.

Twee uur heb ik naast haar bed gezeten, terwijl haar zoon in de file op weg was. Ik had die tijd. Omdat ik bij het CIZ een palliatief pakket had aangevraagd. Dat betekent dat ik ‘heel veel uren’ had gekregen en alle zorg kon geven die nodig was voor mevrouw en voor de familie om haar heen. Toen haar zoon thuiskwam, nam hij de zorg van me over. Mevrouw is drie dagen later in het bijzijn van haar kinderen heel rustig overleden in haar eigen huis.