Je kunt dat zo hebben… Dat dingen helemaal anders gaan dan verwacht.

Toen ik vorige week terug kwam uit een vergadering, lag er een notitie dat ik een cliënt moest terugbellen. Onheilspellend schreeuwde de naam van de cliënt van het papier. Ik moest even denken aan een boek dat ik dat weekend las; De thuishulp van Jet Berkhout. Leuk en erg herkenbaar. In haar boek besteedt ze een hoofdstuk aan een cliënt waarvan de wijkverpleegkundige zegt: ‘je hebt het weer overleefd!’. Nu, zo’n cliënt is die van mijn terugbelnotitie ook. Wanneer je deze meneer geholpen hebt en weer buiten de deur staat, merk je dat je je adem een poosje ingehouden hebt en je weer vrij voelt. Ja, zorgvragers zijn niet altijd makkelijk.

En dus drukte ik met het zweet in mijn handen het telefoonnummer van deze meneer in en bereidde ik me voor op een confrontatie.

‘Jaaaah…’
‘Goedemiddag, met Froukje.’
‘Oh, Froukje, o ja.’

Een beetje verbaasd en ook wat argwanend over zijn enthousiaste begroeting, vroeg ik hem waar hij me over wilde spreken. Het ging over iets wat ik een paar weken geleden voor hem geregeld had. Die ochtend was degene die ik gevraagd had te komen, bij meneer op bezoek geweest. En meneer was zeer tevreden.

Hij wilde me dat gewoon even vertellen. Meer niet… er was niets mis, er was geen geschreeuw aan de andere kant van de telefoon te horen.

‘Ik ben blij dat ik heb kunnen helpen.’
‘Ja, ik ook.’
‘Tot de volgende keer, fijne middag nog!’

Met een glimlach hang ik op. Het was een normaal gesprek, voor iemand die zou meeluisteren. Voor mij was het een bijzonder gesprek. En een gesprek waar ik een beetje trots op ben. Want dit betekende dat de energie die ik gestoken heb in het opbouwen van vertrouwen niet voor niets is geweest. In dit geval had ik de hoop al een beetje opgegeven, maar misschien.. biedt dit mogelijkheden om nog wat meer te bereiken. Ik hoop het.

Om terug te komen op de opmerking in het boek ‘De thuishulp’: ik had het zeker overleefd! Zou het de lente zijn?