We zijn belangenbehartiger. Van onze patiënt, onze cliënt, onze bewoner. In deze tijd van bezuinigingen wordt van ons doorzettingsvermogen en overtuigingskracht gevraagd. Wij proberen ons werk op ons allerbest te doen met de grootst mogelijke kwaliteit, maar dit moet dan wel gebeuren in de tijd die we daarvoor krijgen. Deze tijd wordt grotendeels bepaald door derden. Dat maakt dat we moeten praten als Brugman. Ofwel: veel en met grote overtuigingskracht.

Een ‘populair’ woord dat steeds meer speelt in de zorg is advocacy. Binnen het verpleegkundig beroep wordt hier steeds meer aandacht voor gevraagd en zien we het zelfs als een competentie die wij als gezondheidswerkers moeten bezitten.

Een defenitie van ‘advocacy’ binnen de gezondheidszorg is: (uit Promoting Health, advocacy guide for health professionals, Switzerland, 2008)

Blending science, ethics and politics, advocacy is self-initiated, evidence-based, strategic action that health professionals can take to help transform systems and improve the environments and policies which shape their patients’ behaviours and choices, and ultimately their health.

Advocaat zijn van je cliënt gaat verder dan ‘zo goed mogelijk zorgen’. Het beïnvloeden en uiteindelijk veranderen van systemen, beleid en overheidsregels horen hier bij. Wij weten als geen ander wat het beste is voor onze zorgvrager. Maar niet altijd is dit gebaseerd op onderzoek of zijn we niet mondig genoeg. Wij, gezondheidswerkers, hebben moeite om de preekstoel op te gaan en onze zaak te bepleiten. We zijn daarin vaak bescheiden. Maar er is werk aan de winkel. Onze zorgvragers hebben onze stem nodig. Geef ons ‘de tijd’ terug!