Ik stapte uit de trein in Groningen, waar ik woon. Ik had er een lange dag op zitten; de ‘kick off’ van deze campagne. Ik ontmoette de redacteuren en medebloggers van ‘Mijn tijd voor de zorg’. Vanuit Groningen heel vroeg naar Utrecht en ’s avonds weer thuis. In mijn hoofd bedacht ik me hoe ik me aan jullie zou willen voorstellen. Ik wist het nog niet. Totdat ik uit de trein stapte.

Een man sprak mij aan. “Mag ik u iets vragen?”
“Ja hoor”, zei ik.
“Hebt u zestig cent voor mij voor het slaaphuis?”
Nu zeg ik vaak ‘ja’. Dat hoort bij mij. Maar deze keer zei ik ‘nee’, want dat heb ik geleerd.

Onze wegen scheidden en ik keek nog eens achterom. Ik zag dat hij een rugtas droeg. Laat ik nu dezelfde rugtas om mijn schouders dragen op dat moment, namelijk die van Thuiszorg Groningen. Op dat moment dacht ik: ik heb hem laten gaan! We hadden dus iets ‘samen’: die tas. Ik dacht, in mijn grote vertrouwen in de mensheid, dat hij deze tas waarschijnlijk van een collega had gekregen. Ik wilde hem achterna lopen, maar weg was hij.

Ik ging op zoek naar mijn fiets. En gelukkig… de man had een rondje gelopen en opnieuw kwamen we elkaar tegen. Ik vroeg of hij nog steeds op zoek was naar geld voor het slaaphuis en natuurlijk… dat was hij. “We hebben dezelfde tas”, zei hij. In mijn hoofd speelden vragen. ‘Welke weg heeft deze tas afgelegd, welk verhaal zit er in deze tas?’ Ik liet het aan mijn verbeelding over.

Onze wegen scheidden weer. En ik werd boos. Boos, omdat we er blijkbaar niet voor kunnen zorgen dat iedereen het ‘goed’ heeft. Ik werd bovendien verdrietig. Omdat ik dat in mijn eentje ook niet kan.

Dit ben ik… Froukje-Johanna (mijn roepnaam, in dit blog zal het Froukje worden), iemand met rechtvaardigheidsgevoel, waarin ik mijn grenzen nog steeds aan het ontdekken ben. Dat gevoel maakt mij in mijn beroep kwetsbaar, omdat ik ook als wijkverpleegkundige niet alles ‘goed’ kan maken.

Willen jullie de komende tijd met me ‘meelopen’ tijdens mijn werk? Ik heb namelijk een heel mooi vak, dat weet ik zeker. En dat weten jullie straks ook!