De bezuinigingsvoorstellen van vorige week hebben bij onze cliënten flink wat stof doen opwaaien! Nu is het alledaagse nieuws al een hot item, aangezien ik bij de eerste cliënten die het journaal kijken of de krant lezen altijd wel iets meepik van de gebeurtenissen die spelen. Dit keer is het heftiger.

Mevrouw M, waar ik om 07.30 uur mijn werk begin, zit nét de krant te lezen en ze uit haar onvrede over de voorstellen:

“Ze kleedden ons helemaal uit!!! De eigen bijdrage naar €775,-! Voor een doktersbezoek moet ik straks €5,- per keer gaan betalen. Mijn medicijnen worden steeds duurder en ik moet ze grotendeels nog zelf bekostigen ook! Nog even en dan heb ik straks geen recht meer op thuiszorg! Eigenlijk heb ik juist wat meer zorg en tijd nodig, maar deze vlieger gaat niet op, omdat ik in de categorie ‘lichte beperkingen’ val. Als dit wordt doorgezet, kan ik het straks niet meer betalen. En wat dan….?”

Ik heb écht te doen met mevrouw, je merkt dat het haar raakt en behoorlijk bezighoudt. Ik probeer haar gerust te stellen, geef aan dat het nog maar voorstellen zijn en dat de meningen binnen de politieke partijen flink verschillen.

Maar waar gaat het heen?
Ik houd mijn hart vast wanneer dit soort plannen wordt doorgetrokken. Mensen wachten met hun hulpvraag, wat weer kan leiden tot verwaarlozing en vereenzaming. Mevrouw M. is bijvoorbeeld iemand die langer wacht met naar de huisarts gaan, waardoor haar klachten verergeren en de consequentie kan zijn, dat er straks een duurdere behandeling noodzakelijk is! Zijn we op deze manier beter af? Heeft bezuinigen hier een voordeel?

Ik denk dat we met z’n allen moeten accepteren dat door de vergrijzing de zorg duurder wordt. Laat men hier geld voor beschikbaar stellen. Laten we de mensen de zorg geven die ze werkelijk nodig hebben. Ieder mens heeft toch recht op zorg? Ook mevrouw M…