Ruim 12 jaar geleden, toen ik bij de Thuiszorg begon,
moesten veel mensen met hun gedachten òm.
Cliënten waren gewend dat er een zuster kwam,
maar dan verscheen ik, een man.

‘Broeder’, die titel wordt mij vaak gegeven,
en ach, met deze term kan ik wel leven.
Maar  ‘ik ben gewoon Edwin’, is mijn antwoord dan,
toch zijn er mensen die vinden dat dit niet kan.

Om vertrouwen te krijgen heb ik écht moeten vechten,
maar snel bleek dat mensen zich aan mij gingen hechten.
Het is mooi om dit te zien veranderen,
helemaal wanneer je dit ook hoort van anderen.

Met anderen bedoel ik dan collega’s en familie van de cliënt,
vandaag de dag accepteren ze mij als VENT.
Toch zijn er zo nu en dan nog mensen,
die liever een zuster dan een broeder wensen

 Hier ligt mijn uitdaging om dan tòch te presteren,
en dat de cliënt mij wel als mannelijke verzorgende kan waarderen.
Als deze hobbel dan is overwonnen,
is mijn vertrouwensproces begonnen.

Heb jij ervaringen met mannen zoals ik, laat het me vooral weten!