Ik kwam al een hele tijd bij een echtpaar. Mevrouw is al lange tijd ongeneeslijk ziek. Ik wist dat de slechte momenten zouden komen en haar man wist dat ook. Toch was ik er tijdens haar dagelijkse verzorging nog niet zo mee bezig. Haar man ook niet. Ik deed mijn werk, maakte een praatje met hen en dan wachtte er weer een volgende cliënt…

Afgelopen week is haar situatie in een keer veranderd; mevrouw ging snel achteruit en dat was ook duidelijk zichtbaar. Praten kon ze niet meer en iedere beweging deed pijn. Ineens kwamen de emoties los bij meneer. Hij realiseerde zich op dat moment echt dat het einde voor zijn vrouw in zicht kwam. Logischerwijs had hij het er moeilijk mee. Met alle gevolgen van dien.

Hij sliep niet meer, hun dochters werden ingeseind en zij waren sindsdien om toerbeurt bij hun ouders aanwezig. De weekendarts werd gebeld en bevestigde de verslechtering. Hij gaf aan dat er niet meer in weken, maar in dagen gedacht moest worden.

Dit soort situaties vragen om extra zorg. Door snel te schakelen kan dat ook. Met een collega heb ik die zorg op me genomen. De volgende avond kwamen we samen mevrouw verzorgen. Maar dat hoefde niet meer; ze was net overleden. In het bijzijn van haar gezin; haar man en twee dochters.

Zij vielen ons in de armen… dit om hun verdriet met ons te delen. Maar ook uit dankbaarheid; ze zijn dankbaar voor de goede zorgen en voor het feit dat ze als gezin afscheid hebben kunnen nemen van hun moeder en vrouw.