Ik moest even slikken toen ik het hoorde…

“Morgen gaan we een plekje uitzoeken; we hebben een afspraak op het kerkhof.”

Meneer is ongeneeslijk ziek en heeft nog maximaal 2 jaar te leven. Toch wil hij nu al alles regelen, liever gisteren dan vandaag. Hij heeft duidelijk zijn plan getrokken. Soms denk ik wel eens dat dit wat vroeg is, maar ik neem de tijd om hem hierin te begeleiden.

Meneer vertelde mij pas van zijn afspraak op het kerkhof. Samen met zijn vrouw gaat hij een plaats uitzoeken voor een familiegraf. De vorm van de grafsteen? Die staat al vast. De nummers voor de uitvaartdienst? Hij zette ze laatst voor me op om te laten horen hoe mooi hij ze vindt.

Is meneer nu negatief door hier zo mee bezig te zijn? Nee, integendeel. Hij weet dat hij ongeneeslijk ziek is en grijpt alles aan om dit te rekken.

“Maar je weet nooit hoe het kan lopen, dus kan ik maar beter voorbereid zijn”,vertelt hij.

En juist dat, die positieve gedachtegang, daar heb ik zoveel bewondering voor. In een keer is daar die verandering in je leven en het dan op deze manier oppakken? De acceptatie maakt deze treurige periode toch een stuk draaglijker. Voor hemzelf, voor zijn naasten, maar ook voor ons als zorgverleners. En daar maak ik graag tijd voor.