Er zijn mogelijk stakingen of acties op komst van medewerkers in de thuiszorg. Het doel: een nieuwe CAO VVT. De huidige CAO is namelijk in maart van dit jaar al verlopen en de onderhandelingen zitten muurvast!

Werkgevers zien een verhoging niet zitten, omdat er gewoonweg geen geld is! Maar werknemers zijn het zat en hebben het gevoel dat ze al loyaal genoeg zijn naar hun werkgever. En ik snap de werkgevers ook wel; op veel plaatsen in het land zie ik dat thuiszorgorganisaties het moeilijk hebben en er geld bij moet. Op de meeste plaatsen neemt de zorgvraag namelijk toe, maar de budgetten niet!

Maar …
De uiteindelijke druk is te voelen bij de werknemers, waar ik er één van ben. Onder soms zware omstandigheden moeten wij de boel draaiende houden en ervoor zorgen dat de zorg toch gegarandeerd blijft. Kwaliteit blijven bieden met minder middelen, hoe doe je dat dan? Naast de druk op ons medewerkers is de cliënt hier uiteindelijk de dupe van.

En…
Zolang er geen akkoord is bereikt over een nieuwe CAO, gaat iedere werknemer in de thuiszorg er zelfs gemiddeld 1 procent op achteruit, door de inflatie.

En wij zouden niet kunnen staken, omdat wij geven om de mensen en werken met ons hart! En de zorg moet gegarandeerd blijven, is de redenering van de FNV.

Maar moeten wij thuiszorgmedewerkers, die inderdaad geven om onze cliënten en werken met ons hart, alles maar accepteren? Omdat we toevallig werkzaam zijn in dit vak?

Dan kijk ik toch even naar de medewerkers in de reinigingsdienst die onlangs gestaakt hebben. Die mensen werken toch ook met hun hart? Zij bieden toch ook service waar de burger niet zonder kan? Dit zag je wel aan de metershoge vuilnisbelten in grote steden als Amsterdam. Maar zij staken toch ook?

Als we iets willen bereiken in de CAO onderhandelingen, moeten we iets willen doorbreken! En uiteindelijk komt het de cliënt zeker ten goede! De tijd zal het leren!