Van de week kwam ik bij een mevrouw, die de laatste tijd niet goed in haar vel zit. Ze is angstig en vergeetachtig. En ze begrijpt niet waarom haar zoon niet vaker bij haar langskomt. Hij heeft een drukke baan en daarnaast nog andere verplichtingen, maar hij heeft wel gezien dat het niet zo goed gaat. Dat ze achteruitgaat. Hij heeft ervoor gezorgd dat het aantal zorgmomenten uitgebreid is. Met resultaat. Hij neemt de verantwoordelijkheid die genomen moet worden, maar mevrouw wil meer. Ze wil aandacht. Van haar zoon.

Ik heb ook een cliënt, waar al geruime tijd een stuk muur behangen moet worden. Mevrouw heeft geen kinderen, maar wel kennissen die dit zouden kunnen oppakken. Maar het duurt veel te lang, waardoor ze nog steeds tegen een lelijke kale muur aankijkt. Ik attendeer haar op een klusservice, maar mevrouw wacht af. Er gebeurt niks en ik vind dit wel triest om te zien.

Naasten hebben geen tijd meer. Dat levert trieste situaties op. Maar ik begrijp het wel. Van zowel cliënt als de andere betrokkenen. Ieder heeft zijn of haar eigen leven. Ouderen begrijpen niet altijd hoe ‘ons’ leven eruitziet.

“Vroeger waren we er nog voor elkaar.”

“Tegenwoordig mag je van geluk spreken wanneer je eens iemand ziet!”

“Mijn kinderen hebben het veel te druk met zichzelf en andere dingen.”

Herkenbaar?