Ik zie ze veel om me heen, mantelzorgers. Vrijwilligers die met cliënten meegaan naar een ziekenhuisbezoek. Of kinderen, die zorgen voor de maaltijden voor hun ouders. Kinderen die de boodschappen doen, de administratie doen, de financiën regelen. En dit is al veel werk, maar ik ken ook mantelzorgers die nóg intensiever bezig zijn met de zorg van een ander.

Mensen die een zieke partner, een dementerende ouder of hun gehandicapte kind verzorgen. Vaak werken zij hier ook nog bij en is het een belastende taak die daar bovenop komt. Soms tot overbelasting aan toe! Gerda schreef er onlangs nog een blog over. Wij in de zorg komen ze veel tegen. En we zien ook dat mensen het er zwaar mee hebben.

Maar er is hulp mogelijk, er zijn ondersteunende regelingen en diensten. Alleen weet men dit vaak niet. Want je moet het ook maar net weten. En je moet de tijd hebben om het uit te zoeken. En die is er vaak niet. En eerlijk is eerlijk, dat is soms een doolhof.

De gemeente Den Helder, waar ik woon en werk, gaat mantelzorgers ondersteunen. Zij is samen met mantelzorgorganisaties op zoek naar mensen die ‘zorgen voor’ combineren met hun baan. Ze willen weten waar de behoefte ligt om ze te kunnen helpen met hun zorgtaken.

Ik ben blij met dit positieve signaal van mijn gemeente en zal de mantelzorgers in mijn omgeving hierop attent maken. Want naast het verzorgen van mijn cliënten vind ik dat de ik de mantelzorgers ook een beetje in de gaten moet houden. Denk aan u zelf, schakel hulp in. De zorg voor de ander hoeft er niet minder door te worden.