Afgelopen week ging ik voor de eerste keer naar een nieuwe cliënt. Meneer is ernstig ziek. Voor ieder zorgmoment staat 45 minuten ingepland. Ook voor die eerste keer. Dat is erg weinig. Moet ik dan maar meteen aan de slag gaan? Duik ik meteen de keuken in om warm water te pakken? Want ik moet ten slotte zorg verlenen in die 45 minuten.

Maar wat dacht u van het voorstellen, interesse tonen, vertrouwen winnen en geruststellen, want het is allemaal nieuw voor meneer. En het beantwoorden van de vele vragen die hij heeft? Het maken van afspraken over de manier van werken en het doornemen waar de spullen staan die ik nodig heb? En niet onbelangrijk, het luisteren naar mevrouw, want ook voor haar is het allemaal spannend en nieuw.

Dat hoort er toch gewoon bij? Om een vertrouwelijke band te scheppen is dit in eerste instantie toch belangrijker dan de lichamelijke verzorging? Dit kostte me wél een half uur. De volledige verzorging van meneer moest toen nog beginnen. En dat kan niet in 15 minuten. Dus dat betekent dat ik uitloop. En dat heeft consequenties. Maar daarover een volgende keer meer.

Ik vind dat voor een eerste kennismaking meer tijd beschikbaar moet zijn dan alleen de tijd die staat voor de zorg! Wat vindt u?