Vorige week zaterdag kwam ik ’s ochtends bij Dhr. K. voor zijn zorg. Meneer is vrolijk en heeft erg veel zin in de dag. Hij gaat rond ’s middags namelijk op verjaarsvisite bij een neef. ‘s Avonds om 19.00 uur moet ik ook weer naar meneer toe en vraag hem of hij dan thuis is.

“Ja, ik ben op tijd weer thuis voor mijn medicijnen is zijn antwoord. Ik moet wel nog een paar boodschappen doen, is dat te doen met dit weer?”

Meneer beweegt te weinig en ik stimuleer hem dan ook om zelf de boodschappen te gaan doen, wens hem een prettige dag en geef aan er rond de klok van 19.00 uur weer te zijn…

Van verbazing tot ongerustheid
’s Avonds, je voelt hem vast al aankomen, geen meneer. De gordijnen zijn nog open, die normaal dicht zijn. ‘Geen probleem’, dacht ik, ‘ik ga over een uurtje nog wel een keer kijken. Meneer zit waarschijnlijk nog lekker op de verjaardag.’ Rond 20.00 uur was er nog geen beweging in huis, om 21.00 uur ook niet en om 22.15 uur werd ik toch echt wel ongerust. Op kantoor probeerde ik de eerste contactpersoon te bellen. Geen gehoor… Bij de tweede contactpersoon ook geen gehoor! En toen wist ik het weer, meneer had iets verteld over de vakantie van zijn broer en zus. Niet handig…

Graven in mijn geheugen… Waar woont de neef ook alweer? Meneer vertelde ’s ochtends nog waar hij naar toe moest. Ik pakte het telefoonboek erbij en ja hoor, bingo! Het is inmiddels 23.00 uur en de neef vertelt mij dat meneer in het ziekenhuis is opgenomen, na een val in het winkelcentrum.

Opluchting, medelijden, teleurstelling
Dit bleek aan het begin van de middag al doorgegeven te zijn aan de zorgcentrale. Aan de ene kant was ik opgelucht, omdat ik nu wist hoe het zat. Aan de andere kant had ik medelijden, omdat meneer eindelijk weer eens het initiatief nam om er op uit te gaan en dit op deze manier afliep. Maar ik was vooral teleurgesteld, omdat de boodschap niet bij mij terecht was gekomen, terwijl dit wel had gemoeten.