Onlangs weer een vreemde avonddienst gehad. Eén bewoner was zo onrustig, dat het eigenlijk handig was geweest om de hele tijd achter hem aan te blijven lopen. Dit om te voorkomen dat hij zichzelf en anderen in gevaar zou brengen.

Hij nam de medicijnkar mee, terwijl ik er mee bezig was. Het viel niet mee om hem te overtuigen de kar los te laten. Toen hij dat uiteindelijk deed, sloeg hij me in mijn gezicht. Nadat hij bij verschillende bewoners van het appartement was weggestuurd, was hij nog onrustiger. Ik probeerde hem in een stoel te laten zitten en hem te laten vertellen wat er dwars zat. Toen hij eenmaal zat, schopte hij tegen mijn scheenbeen.

Uiteindelijk wilde hij op de gang tegen een rolstoel aan plassen. Ik wilde hem begeleiden naar de wc, maar toen hij me zag, sloeg hij me op mijn schouder en greep hij me bij mijn polsen. Uiteindelijk liet hij los en was mijn gezicht weer aan de beurt.

Het was duidelijk: ik kreeg de man echt niet rustig en mijn collega greep in. Ze ging met hem zitten en gaf hem iets te drinken. Ik was inmiddels bijna klaar met delen van medicijnen, maar keek nog wel even na of ik alles goed gedaan had.

De bewoner stond op en duwde mijn collega aan de kant. Ze sprak hem aan en hij sloeg haar. Ik wilde de medicijnkar wegzetten, maar hij greep de kar vast. Weer moest ik de kar tegenhouden en weer kreeg ik een klap in mijn gezicht.

Omdat hij tegen andere bewoners lelijk deed, in de gezamenlijke huiskamer, begeleidden mijn collega en ik hem uiteindelijk naar zijn kamer. Ook dat ging met een hoop duwen en trekken. Inmiddels was het laat, iedereen onrustig en ik was nog niet klaar met de medicijnen.
Het vechten tegen de klok is niet te doen, wanneer er andere taken zijn. In zo´n geval weet ik niet altijd wat wijsheid is.