“Meneer B, zal ik u ook naar bed brengen?” Meneer B kijkt op vanuit zijn rolstoel en denkt na. Ik zie het aan zijn lichaamstaal. Zijn rechterhand houdt zijn linkerarm vast, hij staart vooruit en hij probeert zijn benen te kruisen. “Nou… in principe zou ik best mee willen met u”, antwoord hij met luide stem. “Maar eerst wil ik nog pianospelen, snapt u?”
Ik ben echt verbaasd. Normaal is meneer vrij stil. Er vallen hem wel dingen op in zijn omgeving, maar hij heeft nooit eerder laten weten dat hij een instrument bespeelt. Ik twijfel dan ook of het een serieuze opmerking is. Ik probeer even wat uit.

“Zal ik uw rolstoel bij de piano zetten? Er is er een aanwezig op de afdeling.”
“Best hoor, als het maar niet te ver is, ik moet namelijk ook nog naar Schiedam.”
“Daarna breng ik u naar Schiedam”, zeg ik. “Het is niet ver.”

Bij de piano aangekomen, zie ik een twinkeling in de ogen van meneer B. De rolstoel past niet goed achter het instrument, dus ik zet de stoel een beetje scheef. Met zijn rechterhand, de hand die hij het best kan gebruiken, gaat hij over de toetsen. Eerst een beetje onwennig. “Wat een rare toets, deze doet het niet eens!” roept hij net even te hard, terwijl hij het hout van de piano aanraakt. Ik schuif de stoel iets verder naar de piano en meneer B begint te spelen. Met slechts zijn rechterhand. Hij mist geen noot en ik haal een collega.. “Ik neem je even over, je moet even gaan kijken in de serre”, zeg ik. “Wat is er dan?”, vraagt mijn collega. “Ga maar kijken, ik zeg niks, dat verpest het.”

Wanneer ze terug is roept ze: “Wat leuk! Hij kan het echt, wist jij dat?”

Ik schud m’n hoofd. Vaak ontdekken we verborgen gebreken, maar verborgen talenten zijn er blijkbaar ook. Ook dat maakt dit werk zo leuk.