“Koud zeg”, hoor ik menig bewoner zeggen. “Vind ik niks aan”, meent de één. Een ander vindt het juist wel fijn dat de kou er weer aankomt. ”Gezellig, om met schemerlampen aan een avond thuis te zitten”, hoor ik een mevrouw zeggen. “Ja en de feestdagen komen er weer aan”, antwoordt een ander. 

Die opmerking valt niet bij iedereen goed. Sommige mensen kijken uit naar de feestdagen, anderen zien er best tegenop. Het zorgt wel voor een gesprek waarin het Sinterklaasfeest wordt besproken. Alle bewoners zijn bekend met het feest, maar het werd niet bij iedereen gevierd. Of heel sober.
Ik vertel over hoe ik de rommelpiet altijd erg eng vond, maar wel spannend. Omdat hij rommel mocht maken, terwijl wanneer ik dat zou doen, het stout zou zijn bevonden.
De spanning van het zetten van de schoen komt ook voorbij. Uit bed komen en je afvragen of de Sint is geweest.

Een aantal dagen geleden zat ik in de nachtdienst. Ik had bij de supermarkt flink ingeslagen. Met een tas vol kruidnoten en chocoladeletters, ben ik de tafels gaan dekken.
Op 3 december vieren we op de afdeling het Sinterklaasfeest. Iedere bewoner krijgt een cadeautje, voorzien van een gedicht. Daar wordt uitgebreid de tijd voor genomen. Speculaas, warme chocolademelk, liedjes. Ieder jaar is het weer een succes.

Zo’n feest is leuk. Maar wakker worden en merken dat de Sint de tijd nam en niet stilletjes het huisje voorbij ging, leek me ook echt bijzonder.