Ik ben van nature chaotisch. Soms merk ik dat in mijn werk, soms ook helemaal niet. Ik lijd namelijk aan opruimwoede. Thuis en op het werk. Tijdens de laatste nachtdiensten die ik had, heb ik dus ook flink opgeruimd op de afdeling.

Gisteravond was een collega ziek, met als gevolg dat ik er voor een groep bewoners alleen voor stond. Ik was in mijn eentje verantwoordelijk voor het eten, medicatie, rust, activiteit en het naar bed brengen van de bewoners. Ik dacht: “help!” De chaoot in mij is maar gewoon begonnen, maar ik merkte dat die langzaam aan het verliezen is.

Hoe?
Ik heb de tijd gewoon heel anders ingedeeld. De medicatie en de maaltijd vielen aardig te combineren, zonder dat de bewoners daar onrust bij ervoeren. Tijdens het nagerecht ben ik begonnen en na de medicatie is men in de huiskamer gaan zitten. De koffie is geschonken door een collega, die meehielp terwijl ik de laatste medicatie gaf. Langzaamaan ben ik begonnen met het naar bed brengen van de mensen die er om vroegen en de mensen die al de hele dag in dezelfde houding in hun rolstoel zaten. Voor ik het wist lag iedereen rustig te slapen en had ik de afwas gedaan.

Ik kan me een avonddienst herinneren, niet al te lang geleden, waar de chaoot in mij nog flink aanwezig was. Mensen wilden niet naar bed en ik wilde hen niet tegen hun zin in naar bed brengen. Ik kwam vervolgens tijd te kort en de onrust in mij sloeg om in onrust bij de bewoners. In één keer wilde iedereen naar bed en kwam ik weer tijd te kort.

Gisteren hebben mijn collega’s aan de andere kant van de afdeling samen gezorgd voor een groep bewoners in dezelfde tijd die ik had. We waren ongeveer tegelijk klaar met de werkzaamheden. We hadden zelfs nog tijd over.

Door de tijd te nemen, hou je soms tijd over.