Er zijn twee nieuwe heren op de afdeling gekomen. Zij zitten aan tafel bij twee andere heren. Over hen schreef ik al eerder. Zij zijn het niet eens met de corveetaken en met één van hen had ik pas een aanvaring. Deze bewoner is het veelal niet eens met de regels op de afdeling. Hij doet zijn taken onder luid protest en weigert aan tafel te blijven zitten. Laten we hem voor het verhaal Klaas noemen.

Nu de twee heren nieuw op de afdeling zijn komen wonen, merk ik een verschil. Klaas neemt het nu op voor de verzorging. Hij blijft langer in de huiskamer, in plaats van direct naar zijn kamer te lopen om op bed te gaan liggen. Een nieuwe bewoner moest de tafel afruimen, maar bleef weglopen. Klaas sprak hem daar op aan, waarna de bewoner alsnog zijn taak volbracht.

De andere nieuwe bewoner is een verhaal apart. Hij biedt aan om te vegen, om ons verzorgenden te helpen met de afwas en vraagt of zijn tafelgenoten assistentie nodig hebben bij hun corveetaken.

Sociale druk is de mens niet vreemd. Het is boeiend om te zien hoe dat ook werkt bij mensen waarvan verwacht wordt dat ze niet gevoelig zijn voor de mening van anderen. Eén van de nieuwe heren trekt zich wel degelijk iets aan van de mening van zijn tafelgenoot. Klaas lijkt een voorbeeldfunctie op zich te willen nemen. Een ander bemoeit zich nergens mee en gaat zijn eigen gang. Houdt zich aan de afspraken en laat soms zijn ongenoegen blijken, maar doet het ondertussen wel. En weer een ander is sociaal, behulpzaam en gaat ook zijn eigen gang.

De bewoners zijn van personeel én van elkaar afhankelijk. Men beïnvloedt elkaar voortdurend. Als wij, als personeel, de bewoners blijven aansturen en zorgen dat ze samenwerken, begint mijn werk toch echt op managen te lijken. Mijn collega´s en ik zijn managers. En we zijn hard op weg een sterk team te vormen.