Gisteren vond de Dag van de Mantelzorg plaats. Verschillende steunpunten en gemeenten organiseerden activiteiten voor mantelzorgers. Volkomen terecht, want mantelzorg is zwaar. Vaak gaat het om mensen die zelf nog een baan en een gezin hebben, en die zorgen voor ouders, buren, kennissen. Dat komt dus neer op plannen en goochelen met tijd. Soms is mantelzorg zelfs zo zwaar dat mensen zichzelf voorbij lopen of vergeten.

Ook bij ons op de afdeling hebben we een aantal mantelzorgers. Klinkt vreemd misschien, aangezien de mensen op de afdeling al 24 uur zorg krijgen van de verpleging. Maar ze zijn er. Acht mantelzorgers.

Zo is daar de zoon die elke dag trouw zijn moeder bezoekt. Hij drinkt een kopje thee met haar bij de tv in de gezamenlijke huiskamer en brengt haar naar bed. Dat slaat hij geen dag over.

En we zien iedere dag twee echtgenotes van bewoners, die helpen met het aanbieden van de warme maaltijd aan hun man. Ook zorgen ze voor de was, voor kleine boodschappen en komen ze gewoon om te kijken hoe het gaat. Wanneer de mannen van alle gemakken voorzien zijn, geven de dames andere bewoners zelfs hulp. Dat varieert van het aangeven van een rollator tot een glas limonade inschenken of iemand helpen met opstaan vanuit een stoel.

Het lijken kleine, onbenullige dingen. Maar wij als verzorging zijn er enorm mee geholpen. Daarnaast heb ik ook gewoon erg veel respect voor de manier waarop deze mensen zich iedere dag weer inzetten, voor de persoon waar zij zo van houden. Het gaat om mensen die zelf een huishouden runnen, die ook wel eens een baaldag hebben, die soms eigenlijk geen tijd vinden, maar het zo oplossen dat ze er toch zijn. Op een ander tijdstip, of door iemand anders te regelen die langskomt.

Dat er een dag is speciaal voor mantelzorgers, dat vind ik mooi. Zij zetten zich 365 dagen per jaar in. Dus die ene dag waarop een ander zich inzet voor hen, is ze gegund.