Prioriteiten stellen. Lastig is dat toch. Veel bewoners eisen een stukje aandacht op. Die roepen “zuster”, zoeken je op of maken gewoon een hoop lawaai. Of laten alles vallen, weigeren medicatie, willen naar het toilet, hebben trek, zoeken een familielid. Een zorgdossier bijwerken gaat dan niet. Evenals nagels knippen, kleding merken, begeleiden naar clubs. Een rinkelende telefoon wordt genegeerd, pauzes stellen we uit.

Familieleden klagen. Moeders nagels zijn te lang, kleding is zoek, medicatie is nog niet ingenomen, een hoorapparaat heeft een lege batterij, een ondergebit is zoek of er zit een vlek op een blouse. Volkomen terecht dat men dat een probleem vindt. Maar het is en blijft een kwestie van prioriteiten stellen.

Wanneer iemand naar het toilet moet, er iemand medicijnen moet en er iemand een complete bak vla over de kleding laat vallen, moet je ergens beginnen. Ik kies er dan voor om de vla even weg te vegen, de persoon die naar het toilet wil te begeleiden en vervolgens de tijd te nemen om medicatie te geven. Maar in de tussentijd gaat er een telefoon, een persoon komt ten val en een ander wil naar bed. Dan is het een kwestie van prioriteiten bijstellen.

Alle bijzonderheden moeten we rapporteren, dus we bellen de familie van de gevallen persoon. Die vlek op de blouse wordt van latere prioriteit. Maar dan is daar aan het eind van de dag de familie. Die zijn, terecht, best even boos. “Het spijt me, ik wilde een andere blouse aantrekken, maar had er geen tijd voor”, klinkt dan als een slap excuus. Maar het is echt wat er gebeurt. Wel willen, niet kunnen en een klacht op de koop toe.

De mensen die niet roepen, niet opvallen, krijgen soms te weinig aandacht. In alle drukte geldt helaas de wet ‘de sterkste overleeft’. Maar dat gaat zo tegen mijn gevoel in. Ik wil aandacht hebben voor de mensen die het wel nodig hebben, maar niet opeisen. Wanneer ik daar even tijd voor maak, komt een collega binnen. “Ah, Cindy. Je hebt even niets te doen? Wil je me helpen? Als we dat gedaan hebben, geef jij dan die mevrouw haar medicatie? Dan bel ik de familie van die meneer in de tussentijd.”

Niets te doen?? Persoonlijke aandacht is ook zo, zo belangrijk. Maar inmiddels voelt dat dus als ‘even niets te doen’. Heeft iemand een briljant plan om dit probleem te voorkomen?