Een moment geduld a.u.b.
Het ging niet goed met mevrouw R, zoveel was duidelijk. Ze kreunde veel, had koorts en bleef op bed. Wat ze precies voelde, kon ze niet aangeven. Mijn collega’s en ik wilden een arts bij mevrouw hebben, maar die wilde niet komen. Het was weekend en de klachten klonken niet ernstig genoeg. Bovendien was het niet onze eigen arts maar een arts uit een ander huis, die weekenddienst had.
In onze opleiding leren we over het bewaken van grenzen en denken in het belang van bewoners. Dat hebben we in dit geval ook gedaan.
Op zondag had mevrouw nog steeds koorts, ondanks de paracetamol. Ze kreunde nog veel en was bovendien wat benauwd. De arts wilde het uitzingen tot na het weekend. En toen knapte er iets in me. Ik heb als een kind staan stampvoeten dat er een arts bij moest komen, dat ik me niet verantwoordelijk wilde voelen voor iemand als ik niet alle medewerking kreeg van andere disciplines. De verpleegkundige die de arts moest bellen, was het gelukkig met me eens. Uiteindelijk kwam de arts wel. Mevrouw kreeg een sonde, zuurstof en antibiotica.
Ik begrijp: het is ontzettend lastig om als arts te bepalen of een situatie ernstig genoeg is. De klachten waren inderdaad vaag. Maar het onderbuikgevoel dat mijn collega’s en ik hadden, was voor ons juist reden genoeg om te bellen.
Op dinsdagochtend is mevrouw R overleden. Rustig en vredig. Het lijkt onvermijdelijk te zijn geweest. Maar gelukkig hebben we wel controle gehad over de manier waarop. Dat geeft ook ons rust.
hoi cindy ga altijd op je gevoel af, dat is het beste en meest betrouwbaar. Je patient is het belangrijkste
van roos uit schiedam op 28-04-2010
en voor het zelfde geld was deze mevr. in dat weekend overleden!cin,ook al IS HET JE WERK,je heb naar mijn idee je onderbuik-gevoel-intuitie goed opgevolgd!
van ina boer uit schiedam op 26-03-2010
Bedankt voor de complimentjes. Al vind ik het wel lastig om ze te ontvangen. Kwestie van "Ik deed gewoon m'n werk". :-)
van Cindy Plomp uit op 24-03-2010
Ben niet anders gewent van jouw.Goed gedaan meisie
van Marianne uit schiedam op 24-03-2010
De arts komt elke week om een ronde te lopen. En is altijd in huis en oproepbaar.Voor spoed is er altijd een arts te bereiken, buiten die ronde om. Maar in dit geval waren de klachten vaag en wilde de arts het oplossen met paracetamol. De familie was op de hoogte. We bellen de familie altijd bij veranderingen. Als antwoord op "familie uit Amsterdam".
van Cindy Plomp uit Schiedam op 24-03-2010
Cin, ik ben trots op je...
van femke uit schiedam op 23-03-2010
Wat ik niet goed begrijp is dat Cindy heeft moeten stampvoeten om de dokter aan het bed te krijgen, wat een rare situatie! Als ik nu ziek word bel ik de huisarts en die komt gewoon. In een tehuis is het kennelijk anders, daar belt een zorgprofessional de arts omdat de patiente het niet zelf kon, en de arts komt gewoon niet. Hoe vaak komt dit voor en weet de familie dit?
van familie uit Amsterdam op 22-03-2010
Hoi Cindy, Goed gedaan zeg, waren er maar meer zo als jij met echt gevoel voor je werk.Lees met veel enthousiasme je stukjes. Groetjes Annelies
van Annelies de Bruin uit schiedam op 22-03-2010
Hallo Cindy, zo herkenbaar wat je schrijft, maar ga altijd op je gevoel af, meestal klopt dat. En uiteindelijk kennen wij onze bewoners het beste en hebben wij de professionaliteit en ervaring om dingen vaak goed in te schatten.
van Inge uit Houten op 21-03-2010
Hoi Cindy Ik ken die situaties nog maar al te goed van de tijd dat ik aan het bed werkte.......Ik gaf ook altijd aan dat het onderbuikgevoel belangrijk is om serieus te nemen. Goed dat je voet bij stuk hield.
van Gerda uit Leusden op 20-03-2010
Hoi Cindy. Lastig spoms die artsen die op dat moment niet in kunnen schatten wat er aan de hand is. Jij hebt het perfect gedaan. Sterkte met alles.
van j.j. uit houten op 19-03-2010
Formuleer hieronder kort maar krachtig jouw reactie * (max. 500 karakters):
