Het komende weekend is de periode voor mijn laatste loodjes. Ja, voorlopig mijn laatste. Daarna heb ik drie weken vakantie, maar vóór die tijd wil ik graag alles op orde hebben. Ik wil nog met familieleden van bewoners praten, zodat ik zeker weet dat in die drie weken alles naar wens is. Ook wil ik alle dossiers van bewoners op orde hebben. In die dossiers staan de vaste afspraken. Op welke dagen mensen naar clubs gaan, maar ook welk ochtendritueel iemand heeft. Of wat de familie vindt van de geleverde zorg. Alles moet kloppen, want anders heb ik geen rust. Dat is zo stom, maar anders kan ik het gewoon niet loslaten. Dus dat wordt nog even doorbijten. Die laatste loodjes zijn dus inderdaad zwaar.

Wat ik vooral merk, is dat ik moe wakker word, moe ga werken en moe thuiskom. Waarschijnlijk omdat ik al jaren geen echte vakantie neem. Wel eens een paar dagen, maar nooit weken achter elkaar. En zeker geen drie.

“Ga je nog op reis?” vraagt een bewoner. “Nee,” zeg ik, “misschien dat ik op het laatste moment iets boek. Maar het plan is om gewoon eens op mijn kont te gaan zitten en helemaal niks te doen.” De bewoner komt tot de conclusie dat ik me dat wel voor kan nemen, maar dat dit me toch niet lukt. Ik ben bang dat dit klopt, maar ik ga het lekker toch proberen. In de weken waarin ik vrij ben, organiseert Frankeland elke woensdag een sportavond voor het personeel. Ik heb me opgegeven, dus ik zal gaan. Maar dan is het wel mijn grote uitdaging, om dan wel naar de les te gaan, maar niet naar de afdeling.

Daarom zorg ik er dus voor dat ik al mijn taken af heb, voor ik drie weken niks ga doen. Ik ben benieuwd…