Sonja, onze agapornis, luistert heel goed naar me. Zo goed zelfs, dat de bewoonster waar hij de hele dag bij op het appartement staat, vindt dat we haar best weleen keer uit de kooi kunnen halen. Normaal doet Matthijs dat, onze activiteitenbegeleider, maar hij heeft vakantie. Ik maak dus een beetje tijd vrij om Sonja uit haar kooi te laten, op het appartement van onze bewoonster, mevrouw V.

 ”Kijk uit hoor, ze bijt Matthijs steeds in z’n oren. En jij hebt ook oorbellen, straks hangt ze daar in.”

Sonja vliegt naar m’n schouder. Ze hangt niet direct in mijn oren, maar kijkt me eigenwijs aan. En vervolgens begint ze keihard in m’n oor te tetteren. Ze vliegt door de kamer, zit op de tv, op het bed, in het raamkozijn en weer op mijn schouder. Ze heeft mijn oren met rust gelaten, maar zit in m’n haar. En wat ik ook probeer, ze blijft daar. In m’n nek, onder m’n haar. Soms trekt ze er even aan.

Mevrouw V en ik hebben de slappe lach. Sonja ging direct haar kooi in toen ik het vroeg, maar we hebben haar er nog even uit gelaten omdat ze zo goed luisterde. Maar helaas luistert ze dus niet meer en ik krijg haar niet uit m’n nek! Uiteindelijk ben ik het zat en ik doe alsof ik de kamer verlaat. Sonja vliegt uit mijn haar, naar de tv en terwijl ik naar haar kooi loop, vliegt ze weer naar mijn schouder. Ze tettert nog wat in m’n oor en gaat zo haar kooi in.

“Kun je haar gelijk meenemen naar de gezamelijke huiskamer?”, vraagt mevrouw V. Ik loop met de kooi de huiskamer in, waar Sonja haar vaste plek heeft en ik zet de kooi neer. “Oh, wat leuk is dat hè”, vinden de bewoners in de huiskamer. “Kan ze er ook uit?”, vraagt een meneer. “Nee hoor” zeg ik, “Matthijs is op vakantie”. Begripvol knikken de bewoners. “Ja, dat is jammer, dan maar als hij terug is” vinden ze. En dat vind ik nou ook.