Op de afdeling hebben we agapornissen. Eén agapornis zit alleen in een kooi in de huiskamer. Een bewoner heeft haar Sonja genoemd.

En we hebben mevrouw H. Heel alert. Ziet en hoort alles. Wanneer ik na het eten de tafel afruim, zegt ze, van vork tot bord tot tafelkleed: “hé, afblijven… dat is van mij.” Doe ik een kastje dicht, dan maakt het altijd herrie en als ik voorbij loop, zegt mevrouw standaard “wat loop jij hard zeg.” Stel ik een vraag aan iemand, dan geeft zij antwoord. Tegenwoordig doet mevrouw H ook alles na.

“Goedemorgen!” roep ik wanneer ik de kamer in loop. “Goedemorgen!” klinkt het kinderlijk en hoog. “Hoe gaat het?” vraag ik. “Hoe gaat het?” antwoordt mevrouw H, nog iets overdrevener en scheller. Ik moet lachen en jawel: “hihihihi” klinkt het uit de mond van mevrouw H.

“Dag Sonja”, zeg ik tegen de agapornis. Mevrouw H kijkt op en zegt: “Sonja? Ik ben mevrouw H.” Ik loop naar haar toe. “Maar dat is Sonja, die zei ik gedag”. “Maar ik ben Johanna”, zegt mevrouw H.
Meneer K moet niesen. “Hatsjoe!” roept Johanna door de huiskamer.

“Zuster?”, vraagt mevrouw L. “Kunt u mijn deur open maken?” Ik wil antwoord geven, maar hoor op de achtergrond: “Zuster?” Mevrouw H zit met pretoogjes aan tafel en werpt een verwachtingsvolle blik. “Ik zal uw deur openen”, zeg ik tegen mevrouw L. “Ja?” vraagt ze. “Oh jaaaaaaaaa?” herhaalt mevrouw H. Mevrouw L kijkt haar venijnig aan en loopt weg.

“Goh, we hebben tegenwoordig een agapornis en een heuse papegaai”, zeg ik tegen mevrouw H. “Wie is dat dan?” vraagt ze. “U”, zeg ik. “U herhaalt alles.”

Mevrouw H moet er om lachen. Het valt me mee dat ze me niet wijst op het feit dat een agapornis een soort papegaai is. Want ze weet alles. Laatst scheen de zon en zei ze: “goh, het regent wel hard hoor.” Meneer S reageerde: “de zon schijnt.” “Klets niet, ik zie het toch”, was het antwoord dat hij kreeg.

“Zuster, waar mag ik zitten?” vraagt mevrouw N. “Oh, dat mag u zelf weten. U kunt daar gaan zitten, bij Sonja, de agapornis. Of hier, naast Johanna, de papegaai.” Mevrouw N kijkt me niet begrijpend aan en Johanna geeft me een kus op m’n hand. “Gekke meid”, zegt ze. En dat ben ik dan ook, want Johanna zegt het.