Een moment geduld a.u.b.
Nu ik vakantie heb, heb ik stof tot nadenken. Want ik mis mijn werk echt geen minuut. De druk niet, de negativiteit niet, waardoor de positieve mensen worden meegetrokken en hun motivatie verliezen. Nu ik vakantie heb, zie ik het heel helder. En zeur ik? Misschien wel, maar ik moet het even kwijt….
Zó negatief
Wanneer we met weinig mensen zijn aan het begin van een dag is het zelden “Kom op, dat gaat lukken!” Meestal is er iemand die begint over de druk. “Ik stond gisteren ook al alleen op die groep.” Of “ik heb altijd de zware bewoners.” En dan moet je nog beginnen… Soms moet je gewoon roeien met de riemen die je hebt. En ook ik heb wel eens iets te zeuren, over dingen waar je niks aan kunt doen, zoals ziekmeldingen. Dan heeft zeuren ook eigenlijk geen zin. Maar er zijn genoeg dingen die iedereen ziet, waar iedereen over klaagt, maar waar we niks aan doen.
Wanneer ik een wond moet verzorgen en een lege doos verbandmateriaal tegenkom… Of wanneer ik iemand wil wassen, maar eerst washanden mag halen aan de andere kant van de afdeling…. Medicijnen die achter slot en grendel staan, waarvan de helft ontbreekt op het moment dat je medicijnen gaat delen… Een bewoner die je kwijt bent, omdat niemand heeft doorgegeven dat diegene met familie mee is… Die dingen doen we écht zelf. Het scheelt een heleboel irritatie en tijd, wanneer we samenwerken aan een oplossing in plaats van het herhalen van irritaties.
Daar erger ik me dus kapot aan. Ik wil dit niet, ik ben zo niet en ben bang dat wanneer ik terug ben van vakantie er niks veranderd is. Ik ben van het aanpakken, maar moet ook tegelijkertijd bekennen dat ik ook wel eens denk dat het écht geen zin heeft om me in te zetten, wanneer anderen dat ook niet doen.
Help
Wanneer ik er, zo in mijn vakantie, vanaf een afstandje naar kijk, komt de volgende vraag naar boven: “Hoe zorg je dat je jezelf blijft, wanneer de negatieve situatie je mee dreigt te trekken?” Niet leuk, maar het is wel de realiteit. Maar ik wil echt weten hoe anderen dit ervaren en waar de oplossing ligt. Of misschien wel het probleem…
hoi cindy. Allemaal erkenbaar ,maar laat je niet meeslepen. Met jou passie voor de zorg komen er andere tijden. Mischien ,n opleiding binnen de zorg,als dat mogelijk is. Hou je goed /
van j.j. uit houten op 15-09-2010
erg herkenbaar. Maar als iedereen zijn kop laat hangen wordt het nooit wat. Sommige mensen veranderen nooit en dan moet je je energie ergens anders insteken. Probeer het wel bespreekbaar te houden. Als het gevoel aan blijft houden ja dan is het misschien tijd voor iets nieuws.
van roos uit schiedam op 12-09-2010
Zo herkenbaar Cindy Veel mensen die in de zorg zitten komen deze gevoelens tegen. Ik ook, lang geleden en nog soms. Toch heeft mijn passie me er wel doorheen gesleept. Praat erover mmet mensen.....ik hoop dat JIJ bewaard blijft voor de zorg!
van Gerda Kamp uit Leusden op 11-09-2010
Herkenbaar. Maar bedenk: jij hebt passie voor je werk. Je kan teleurgesteld worden door collega's zonder diezelfde passie, maar nooit door de bewoners. Dus richt je op hen. (Zei zij;) ) En misschien... moet je een poosje iets anders doen?
van Lies uit Huizen op 10-09-2010
Formuleer hieronder kort maar krachtig jouw reactie * (max. 500 karakters):
