Als verzorgende leer ik onze bewoners kennen op een manier waarop familie hen vaak niet kent. Waar iemand zijn mond houdt tegen zijn dochter, kan het zijn dat hij hele verhalen heeft wanneer ik bij hem op de kamer ben. Of het komt doordat ik onze bewoners vaker zie dan de familie en daardoor vertrouwd ben, weet ik niet zeker. Maar het lijkt mij een logische verklaring.

Ik begrijp dat mensen die hun familielid bezoeken het beste willen voor mama, papa, oma, opa of tante. Zij waken ervoor dat wij als verzorgenden goed zijn voor hun familielid. Dat gaat vaak goed. Want er is overleg, ruimte voor vragen en evaluatiemomenten.

Toch ontstaat er ook wel eens een verschil van mening. Dat vind ik lastig. Omdat ik respect heb voor de familie van bewoners, hen daadwerkelijk kan begrijpen, maar ook voor mijn bewoners op wil komen. De balans vinden tussen toegeven aan en tevreden stellen van familie én het bewaken van de wensen en mening van de bewoner, is soms lastig.
Een goed voorbeeld. Dochter wil graag dat haar vader een rustmoment inplant in de middag. Even op bed om een uurtje te rusten na de lunch. Vaak wil hij dat zelf ook, maar soms geeft hij aan dat hij niet alleen wil zijn. Of hij laat blijken dat hij liever even rust in de algemene huiskamer. Dan zetten wij meneer apart, de rolstoel ietwat gekanteld, zodat hij een andere houding heeft en eventueel kan slapen.

Dochter van meneer kwam laatst vragen waarom vader niet op bed lag. Ik gaf aan dat hij die dag laat uit bed was en liever in de huiskamer bleef. Ze antwoordde: “hij kan niet aangeven wat hij wil, dat weten jullie zelf ook.” Ik vertelde dat hij juist goed kan aangeven wat hij wil en vandaag echt niet op zijn kamer wilde zijn. “Deze mensen weten niet wat ze willen”, was het antwoord. Ik had daar veel moeite mee.

Dementerenden zijn inderdaad mensen en kunnen heel goed aangeven wat ze wel en niet willen. Ja, soms is het van levensbelang om iets tegen de zin in te doen. Bijvoorbeeld het geven van medicatie, verborgen in vla.

In dit geval koos ik voor de bewoner. Met het risico dat het tot onvrede leidt bij de familie. Het kan zelfs zo zijn dat zij een klacht indienen. Ik denk niet dat het zover komt, maar het zou kunnen. Frankeland heeft een klachtencommissie en neemt klachten (terecht) zeer serieus. Ik zou het zelfs begrijpen wanneer de klacht er komt. Als dochter is het lastig om je vader te zien als schim van de man die hij ooit was. Dan wil je voor hem vechten.

Wat me wel stoort, is het feit dat de dochter in het belang van haar vader handelde, maar ik dus ook. We denken beiden te weten wat het beste is voor meneer. Ik ben nog steeds van mening dat je in dit geval moet kijken naar wat hij wil. Wie kan dat tenslotte beter aangeven dan meneer zelf?