Een moment geduld a.u.b.
Ook ik maak me druk over de bezuinigingsvoorstellen. De gevolgen van een gebrek aan personeel zijn op onze afdeling al enige tijd voelbaar. We lopen zo’n drie personen onder bezetting. Dat zorgt voor druk, stress en irritatie. Over de irritatie bij familieleden wil ik graag twee voorbeelden geven. Niet om te zeuren, maar om te laten weten dat de druk niet alleen komt van het tekort aan tijd.
Voorbeeld 1
Zoon van bewoonster kan niet accepteren dat zijn moeder op onze afdeling zit. Hij neemt haar veel uit handen, zij herkent hem en ze weet precies wat ze moet zeggen om te verbloemen dat ze dingen vergeet. Zoon komt de gezamenlijke huiskamer in en hoort een medebewoonster zeggen dat ze “tussen de gekken” zit. Hij gaat flink tekeer tegen de dementerende vrouw, want hij voelt het als een aanval op zijn moeder. Hij loopt boos weg. Ik spreek hem aan. Zoon begint over wat hem dwarszit. In het weekend zit zijn moeder soms op een verkeerde stoel. Dan lopen er “hulpjes” rond en die “weten niks”. Of er is niemand in de huiskamer. Zeker vijf minuten lang. Klopt, maar daaraan kunnen we dus écht niks doen! Ik heb aangegeven dat wanneer hij zich stoort aan dingen, hij dat moet melden. Op dát moment. Hij “gaat dat zeker doen”.
Voorbeeld 2
Dochter van een mevrouw geeft aan dat haar moeder naar het toilet moet. Op dat moment haal ik net een tillift voor een andere bewoonster. Moeder is een half uur daarvoor ook al naar het toilet geweest, dus ik spreek af met dochter om de andere bewoonster eerst uit bed te halen. Vervolgens word ik geroepen, omdat iemand onwel is geworden. Ik vertel dochter dat ik zo snel mogelijk bij haar moeder kom. Korte tijd daarna smijt ze de deur van het appartement van haar moeder dicht, loopt met haar in de rolstoel de huiskamer in en richt zich tot de gastvrouwen. “Mijn moeder mag niet naar de wc.” Ik hoor dat en spreek haar hierop aan. Ze vond het te lang duren en geeft aan een klacht over mij neer te leggen bij de leiding.
Ik hoor de voorstellen en ik maak me druk. Mijn tijd voor de zorg is vooral schaars. En dat lijkt alleen maar erger te worden.
van uit JFRWVrsVStSD op
Roos, ik weet het. Zo los ik het ook op. Ik maak me dan ook niet druk om de klacht, die er inderdaad waarschijnlijk niet komt. Ik maak me druk omdat de bezuinigingen zo'n impact hebben op zo veel levens. De frustratie bij familie is heel begrijpelijk. Dat vertel ik familie ook. Verdedigen is niet nodig, omdat ik niets verkeerd doe. Ik ben het aanspreekpunt. Maar bij wie klop ik aan? Het is zo'n vervelende spiraal, waar we samen in zitten.
van Cindy Plomp uit Schiedam op 29-04-2010
lieve cin herkenbaar maar probeer ook de andere kant te begrijpen. die klacht zal er w.s niet komen,onmacht van familie die het beste wil. Ga het gesprek aan met de familie en ga niet in de verdediging, zeg dat je het begrijpt en probeer om het de volgende keer anders te doen. Helaas door alle bezuinigingen zal het alleen maar erger worden.
van roos uit schiedam op 28-04-2010
Hoi Cin, ik ben het helemaal met Ina eens. Toen ik werkte in een sociowoning waren de ouders die het minste langskwamen de grootste klagers! Wellicht verzachting van hun eigen schuldgevoel? Doen ze toch nog iets voor hun naaste..ofzo Laat je niet uit het veld slaan Cin! Je doet het voor de bewoners en niet voor de kinderen
van Mylène uit Rotterdam op 22-04-2010
de mensen met de meeste irritaties naar jullie toe zijn meestal de mensen die 1x per week bij hun ouder(s) op bezoek komen,mijn moeder(80 jaar)kwam elke dag bij mijn oma(104)op bezoek en als de verpleegster het een beetje druk had vroeg mijn moeder niks en hielp mijn oma gewoon zelf naar het toilet gaan!niet TE veel klagen dan word je vanzelf 104! cindy blijf gewoon rustig je werk doen hoor meid.
van ina boer uit schiedam(naast cindy) op 16-04-2010
Cindy. Blijf moed houden.
van j.j. uit houten op 15-04-2010
Formuleer hieronder kort maar krachtig jouw reactie * (max. 500 karakters):
