Een gewetensvraag deze keer… Wanneer je ziet dat een collega echt de kantjes er van af loopt, grijp je dan in? Of wanneer je ziet dat er collega’s zijn die hun nek niet uitsteken, zeg je daar wat van?

In april klaagden werknemers over de zorg op een afdeling, meldt een woordvoerder van een zorgaanbieder in Den Haag. De organisatie stelde daarop een onafhankelijk onderzoek in en stelde de Inspectie voor de Gezondheidszorg op de hoogte. Het onderzoek, dat uitgevoerd is door een bureau dat  door de zorgaanbieder ingeschakeld is, wees uit dat de klachten inderdaad terecht waren. Vijf medewerkers die betrokken waren bij de misstanden zijn in juni ontslagen. Het gaat hierbij onder andere om de afdelingsmanager, die de zaken niet goed zou hebben gecorrigeerd. Inmiddels is een deels vernieuwd team op de afdeling aan de slag.

En ik?
Ik spreek zelf wel collega’s aan, wanneer ik twijfel aan hun intenties of iets niet begrijp. Maar ook dat wordt me niet altijd in dank afgenomen. En toch blijf ik dit doen, ook al weet ik dat het me soms in de problemen kan brengen. En ik geef toe, dat gaat soms iets te ongenuanceerd. Maar soms twijfel ik ook wel eens of ik überhaupt een melding maak van iets. Van een dusdanig bizarre klacht die de zorgmanager waarschijnlijk echt, echt, echt niet gaat geloven. Echt waar! Ik zou willen antwoorden dat ik zelfs dan uiteraard actie onderneem, maar helaas kan ik dat niet. Want het ‘probleem’ is dan wanneer je eenmaal bekend staat als iemand die anderen aanspreekt, dat je dan misschien niet meer serieus genomen wordt. Al heb je gelijk.

En jij?
Dus mijn vraag is eigenlijk, wat doet de rest van Nederland in zo’n geval?