Vanaf januari ga ik op een andere afdeling werken. Een afdeling die zich richt op mensen met het syndroom van Korsakov. Ik kan wel zeggen dat het gesprek, waar ik eerder over schreef, goed is gegaan. Het voelt wel heel dubbel. Ik ben hartstikke blij dat ik me weer kan ontwikkelen. En ik vind het ook spannend en ben erg enthousiast.

Maar…..
Ik ga wel een heleboel mensen missen. Bewoners, familie en collega’s. Zo heb ik een collega, waar ik nu al zeven jaar mee samenwerk. Een soort collegavriendinnetje dus. En ik wil haar meenemen. Maar ja, dat wil zij dan weer niet.

Er is best veel gebeurd in de zeven jaar, die ik bij Frankeland werk. Ontwikkelingen, zowel binnen de organisatie, als op persoonlijk vlak. Dus ik weet best dat het allemaal goedkomt. Dat heb ik eerder gezien. Maar ik kan dat gevoel van weemoed en de lichte spanning voor het onbekende soms niet onderdrukken. Frankeland bestaat dit jaar 160 jaar. Dat zijn 160 jaren ontwikkeling, verandering en groei. Frankeland is er alleen maar beter van geworden. Onlangs is Frankeland een Parkinsonafdeling gestart en nu dus een afdeling die zich richt op Korsakov. Een grote stap voor Frankeland en ook voor mij. Ik ben benieuwd welke ontwikkelingen we nog meer samen doormaken. De tijd zal het leren.