“Ik wil zeggen dat wij zeer tevreden zijn over de manier waarop jullie je inzetten. We zien dat jullie, ondanks dat er soms weinig tijd of personeel is, tóch veel bereiken. We hebben ervaring met andere huizen, maar jullie steken daar met kop en schouders bovenuit. En geef het vooral door aan je collega’s.”

Ah, een compliment! Ik voel dat ik een beetje warm word van binnen. Ik spreek met de schoondochter van een mevrouw. De familie gaat op vakantie en wil graag weten of het wasgoed, dat zij normaal zelf wassen, in de weken waarin ze weg zijn, naar de stomerij kan. Ook willen ze de verjaardag van mevrouw eerder vieren, omdat deze in hun vakantie valt. We bespreken nog wat andere dingen. En dan dit een compliment. Fijn!

Soms kunnen wij niet die zorg leveren die we graag willen leveren. Dan is het heel fijn om een compliment te ontvangen. Het kan altijd beter en we krijgen ook kritiek. Maar dat zien we vooral opbouwend. Nadat ik heb opgehangen, bedenk ik dat het inderdaad een terecht compliment is…

Er kan en mag veel…
Wanneer men wil douchen of wil uitslapen gebeurt het. Wanneer iemand niet wil eten, stimuleren we dat wel maar we dwingen niet. Wanneer iemand met familie weg wil dan kan dat. Wanneer bezoek tot 23.30 uur op de afdeling wil zijn, dan mag dat. We hebben geen bezoekuren, geen toiletronden waarbuiten men niet naar het toilet mag. Iedereen heeft een eigen appartement, met keukentje en ruime badkamer. Er zijn clubs, kerkdiensten, een restaurant met ruime keuze. En woensdagavond was er een optreden van Wieteke van Dort, in de rol van tante Lien. Donderdag komt Willeke Alberti optreden.

Ik kreeg de tip, eens te kijken naar dit artikel. De eindconclusie is dat men over het algemeen tevreden is. Vooral de laatste zin viel mij op.

“Deze positieve beoordelingen staan haaks op het overwegend negatieve imago van verpleeg- en verzorgingshuizen, zoals voorkomt in de media en onder de Nederlandse bevolking.”

U weet het vast al, wie graag een realistisch beeld krijgt over de zorg, leest mijntijdvoordezorg.nl!