“Weet je wel wat ik per maand betaal?”, vraagt een bewoner verontwaardigd, wanneer ik hem wijs op zijn corvee. Zijn taak? De tafel afruimen. Bewoners met Korsakov motiveren is niet makkelijk. “Maar het is toch niet meer dan normaal dat er voor kost en inwoning wordt betaald?”, vraag ik hem. “Ja, maar jij krijgt hier toch geld voor?”, vervolgt de bewoner. “Nee, ik word betaald om te ondersteunen bij de handelingen die u niet zelf kan doen.”
De bewoner vindt steun bij zijn medebewoners. “Wij zijn ziek, jij bent zuster.” Dat is ongeveer de conclusie. “Voorheen woonde u gratis en liep er een butler en een kamermeisje rond?” Ik hoop met deze vraag tot ze door te dringen. Ook hoop ik dat het niet al te hard overkomt. “Toch ben ik het er niet mee eens”, moppert de bewoner, terwijl hij begint met afruimen.

Door ze de dingen te laten doen die ze zelf kunnen, hopen we dat ze op lange termijn de regie over hun leven weer terug hebben. Het moet een ‘thuis’ worden. Maar wel een thuis met een duidelijke structuur. Dat leg ik dus ook aan hen uit. Ze begrijpen het wel. “Maar wijffie, daar heb ik toch helemaal geen zin in. Laat mij maar op m’n nest liggen”, verzucht één van de heren. En dat is dus de uitdaging. Om het zinloze weer zinvol te maken.

Het deed me wel denken aan een andere discussie. Wanneer bewoners van een verpleeg- of verzorgingstehuis langer dan veertien dagen in het ziekenhuis verblijven, kunnen zij hun kamer kwijtraken. Ze kunnen hun kamer aanhouden, door een vergoeding te betalen. Per dag die een bewoner langer dan veertien dagen in het ziekenhuis ligt, betaalt hij of zij dan een eigen bijdrage. Ziekenhuisopname gaat overigens niet van de eigen bijdrage van de zorgverzekering af.

“Als een huurder naar het ziekenhuis moet, zegt de huurbaas ook niet: voor de periode dat je in het ziekenhuis ligt, hoef je geen huur te betalen. In een verpleeghuis lopen de kosten wel door, maar de kostenvergoeding niet”, was het antwoord van ActiZ-directeur Aad Koster. De vergelijking met een gewoon huurhuis maakt het net even duidelijker. Dat werkte ook zo in de discussie met de Korsakovbewoners. Wachtlijst houdt in: woningnood. Tegen iemand die dringend op zoek is naar woonruimte kun je niet zeggen, “Ja, nou… er woont al iemand in dat huis. Die betaalt geen huur, maar dat komt omdat de bewoner in het ziekenhuis ligt. Nee, ik weet niet hoe lang nog. Maar ja.. is pech hebben.” Zou dat wel zo moeten werken bij verpleeghuizen?